Τα “εγώ” σας, ο εαυτός μου, και οι “άλλοι”.
Καλησπέρα σε φίλους και μη. Με αφορμή τα αποτελέσματα της ανθρωπότητας εώς τώρα, θα έσκαγα αν δεν έγραφα ένα κατεβατό για ακόμη μία φορά. Συγχωρέστε με για την διάλεκτο που θα χρησιμοποιήσω σε αυτό το άρθρο, υπάρχει θέμα συγχρονισμού. Εγκεφάλου με δάκτυλα. Ένα - δύο, τεστ! Τεστ! Εντάξει καλά γράφει. Μετά από αρκετά χρόνια, σε διάφορους χώρους εργασίας, με διαφορετικής πάστας ανθρώπους, με συναναστροφές επιπέδου, και μη, το συμπέρασμα δυστυχώς είναι και πάλι το ίδιο. Οι άνθρωποι ζούνε, ή έτσι τους βολεύει να ζουν. Σε καλούπια. Είναι πέντε δέκα τύποι ανθρώπων, και απλά κάποιες πληροφορίες τους προστίθενται ή αφαιρούνται, αναλόγως με το ιστορικό του καθενός. Είναι τόσο προβλέψιμοι. Τόσο βαρετά προβλέψιμοι, που πραγματικά κάποιες φορές, αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να μου κινήσει για λίγο το ενδιαφέρον. Ποιος άνθρωπος θα κατάφερνε να με κάνει να νιώσω πως δεν τον γνωρίζω. Πως θα ήθελα να τον μάθω, για να δώ αν διαφέρει. Δεν εκφράζω αυτή την άποψη για να υποκριθώ ξερολιά, ούτε...