Τα “εγώ” σας, ο εαυτός μου, και οι “άλλοι”.

Καλησπέρα σε φίλους και μη. Με αφορμή τα αποτελέσματα της ανθρωπότητας εώς τώρα, θα έσκαγα αν δεν έγραφα ένα κατεβατό για ακόμη μία φορά. Συγχωρέστε με για την διάλεκτο που θα χρησιμοποιήσω σε αυτό το άρθρο, υπάρχει θέμα συγχρονισμού. Εγκεφάλου με δάκτυλα. Ένα - δύο, τεστ! Τεστ! Εντάξει καλά γράφει.

Μετά από αρκετά χρόνια, σε διάφορους χώρους εργασίας, με διαφορετικής πάστας ανθρώπους, με συναναστροφές επιπέδου, και μη, το συμπέρασμα δυστυχώς είναι και πάλι το ίδιο.

Οι άνθρωποι ζούνε, ή έτσι τους βολεύει να ζουν. Σε καλούπια. Είναι πέντε δέκα τύποι ανθρώπων, και απλά κάποιες πληροφορίες τους προστίθενται ή αφαιρούνται, αναλόγως με το ιστορικό του καθενός. Είναι τόσο προβλέψιμοι. Τόσο βαρετά προβλέψιμοι, που πραγματικά κάποιες φορές, αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να μου κινήσει για λίγο το ενδιαφέρον. Ποιος άνθρωπος θα κατάφερνε να με κάνει να νιώσω πως δεν τον γνωρίζω. Πως θα ήθελα να τον μάθω, για να δώ αν διαφέρει. Δεν εκφράζω αυτή την άποψη για να υποκριθώ ξερολιά, ούτε και μάστερ στην προσωπομαντεία. Ούτε και να υπονοήσω πως το ένα διπλό πτυχιάκι στην συμβουλευτική ψυχολογία που κατέχω, μου έχει δώσει τα προνόμια να το πράξω.

Ο λόγος που γράφτηκε αυτό σήμερα, είναι για να δηλώσω την απόλυτη δυσαρέσκεια μου, με το είδος στο οποίο ανήκω. Λυπάμαι που ανήκω σε αυτό που λέμε «άνθρωπος». Γιατί εμείς οι άνθρωποι, έχουμε πάψει προ πολλού να λειτουργούμε ως κοινωνικά όντα. Έτσι όπως οριστήκαμε από την φύση. Ως ανθρώπινες κοινωνικές υπάρξεις.

Όπου κι αν κοιτάξω γύρω μου, χωρίς να δω, ακούω. Δυστυχώς μία λέξη καθορίζει την ζωή μου τώρα πια. «Εγώ! Εγώ! Εγώ!». Όλοι για το εγώ τους. Τίποτα άλλο. Αν δεν καλύπτεται το εγώ τους, νιώθουν ένα απόλυτο μόνιμο κενό. Αδιαφορώντας για το τι αξία μπορεί να έχει το μη εκφραζόμενο εγώ του συνανθρώπου τους. Βάζοντας σε υψηλότερη σκάλα, συχνά μόνο τον εαυτό τους. Είτε το παρουσιαζόμενο επίπεδο ισχύει, είτε όχι. Ξεχνούν πως όλοι μας, ζούμε στον ίδιο πλανήτη και αναπνέουμε από κοινού, το οξυγόνο που μας προσφέρεται. Ξεχνούν πως ο κάθε ένας από εμάς, έχει και πλεονεκτήματα, και μειονεκτήματα. Καλό θα ήταν να σέβεται ο ένας του άλλου, και να μην ζηλοφθονεί. Έτσι μόνο θα καταλάβει την πραότητα και την ηρεμία της ψυχής του. Δικαιούμαστε όλοι μας, τον σεβασμό που καταπατάται, μέσα από υπερτονισμένα «εγώ». Κενές υπάρξεις δίχως ουσία. Τα φώτα, τους παρέσυραν, και θα τους ελευθερώσουν, μόνο όταν θα τους καταστρέψουν παντελώς.

-Σταματήστε να μου σερβίρετε γαρνιτούρες και περιτυλίγματα. Τα χόρτασα. Τα βαρέθηκα. Δεν μου αρέσουν τα χρυσά αλουμινόχαρτα, χωρίς περιεχόμενο. Οι όμορφες βιτρίνες με ανύπαρκτο βάθος και ουσία. Όποιος έχει ουσία, δεν σερβίρει χρυσάφια, φωτεινές ρεκλάμες και φαμφαρισμούς. Παρουσιάζει απευθείας το έργο του. Χωρίς πολύ μπλα μπλά.

-Μιλήστε μου με λίγες λεξούλες. Χωρίς περιττές λεπτομέρειες. Αν έχω απορίες, δεν είμαι κότα, θα σας ρωτήσω. Έτσι, εσείς θα μου λέτε, εγώ θα σας ρωτάω, εσείς θα μου απαντάτε, και το αντίστροφο. Αυτή η διαδικασία, για όσους έχουν ξεχάσει τον ορισμό της, ονομάζεται, ΔΙΑΛΟΓΟΣ. Δι – α - λο - γος! Τέλειο;;;; Ω! Ναι! Διάλογος λέγεται. Επίσης, έχετε την ευκαιρία να μάθετε και εσείς για εμένα, και όχι να γνωρίζω τα πάντα για εσάς από το δεύτερο πεντάλεπτο της συνάντησής μας. Μην ξεχνάτε, λόγω μνήμης, το πολύ να θυμάμαι μόνο την ώρα της συνάντησής μας. Αυτό θα μου μείνει στον επίλογο της συζήτησης μας. «Ε, βγήκα με έναν μπάρμπα, στις 5 το απόγευμα. Κάτι μου λεγε, αλλά με τόσα που μου είπε, ούτε καν θυμάμαι..». Το πολύ μπλα μπλά, για μένα είναι ψευτογαρνιτούρα, και συνήθως, κενή βιτρίνα, που από πίσω, κρύβει ένα σωρό από κόμπλεξ κατωτερότητας. Φυλακισμένη ανάγκη για επιβεβαίωση προσωπικής αξίας. Όποιος είναι εντάξει με τον εαυτό του, αν δεν τον ρωτήσουν, δεν νιώθει την ανάγκη να μιλάει συνέχεια για αυτόν. Ούτε αναζητά με αγωνία την παύση του συνομιλητή του, για να ξεκινήσει να μιλά και πάλι για το εγώ του. «Εγώ πήρα εκείνο, εγώ έπαιξα αυτό, εγώ πήγα εκεί.. εγώ είμαι σούπερ ντούπερ, εγώ ,.. εγώ, ..». Εντάξει. Οκ! Σας πιστεύω. Μπορείτε να μου το αποδείξετε με πράξεις; Αν όχι, τότε κρατήστε την περηφάνια για τον εσωτερικό σας κόσμο ή για κάποιον που θα έχει εθισμό και εμμονές με τα φώτα που αναφέρετε ότι έχετε συμμετέχει και στα οποία ανήκετε με μεγάλη επιτυχία. Δεν διακατέχομαι από μεγαλομανία, γιατί πολύ απλά, δεν με αφορά κάτι τέτοιο. Δεν με γεμίζει κάτι τέτοιο. Θέλω να υφίσταμαι στο κοινωνικό σύνολο. Να βοηθώ , δίχως να φαίνομαι. Προτιμώ μια θέση στο παρασκήνιο. Δηλωμένη θέση παρασκηνίου. Αυτό που οι πολλοί δεν μαθαίνουν ποτέ. Το κρυφό. Το αλλόκοτο. Το παράξενο. Αυτό με εντυπωσιάζει. Όχι το στημένο, ούτε το ψευδαισθητικά φωτισμένο προσκήνιο. Σαν την διαφήμιση του βουτύρου, ξυπνάνε χαράματα να φάνε πρωινό όλοι μαζί, και είναι πίτα στο χαμόγελο. Πολύ πετυχημένη διαφήμιση. Ήθελα να δώ έστω και μία Ελληνική οικογένεια να μοιάζει με αυτή την διαφήμιση. Μην το ψάξετε, δεν υπάρχει. Με γαμοστραυρίδια σηκωνόμαστε όλοι μας πρωί πρωί! J

Ήθελα εδώ και καιρό να αναφέρω κάτι πολύ σημαντικό. Λόγω μιας μικρής υποτροπής, δεν τα κατάφερα. Όλοι παλεύουν να μας τρελάνουν, καθώς απαξιούν το γεγονός πως πέρα από τα όμορφα συνολάκια και τα λάγνα φώτα της διασημότητας, καλό θα ήταν να ρισκάρουν πέντε φράγκα να επισκεφτούν και κάποιον σωστό ειδικό ψυχικής υγείας.

Όποιοι από εμάς, τα άτομα με ψυχικές παθήσεις, κάνουμε τον καραγκιόζη και τον γελωτοποιό προς πολλούς από εσάς, στέλνοντάς σας αστεία ποστ, αστεία βιντεάκια, χαρούμενες και «τρελές» ατάκες, δεν υπονοεί αυτό που βάνει πρώτα πρώτα ο νους σας. Δεν σημαίνει πως όλα στην δική μας ζωή, επιβιώνουν δίχως αμυχές, σε ένα ροζ, μαλακό συννεφάκι, χωρίς τίμημα. Δεν ζούμε στα πούπουλα, ούτε μας προσφέρεται κάτι απλόχερα. Είναι δυσάρεστο και αξιοπερίεργο για εσάς, η λαχτάρα μας να βλέπουμε τον κόσμο μας χαρούμενο. Χαμογελαστό και γελαστό. Και προσπαθούμε με κάθε τίμημα για αυτό. Τοποθετώντας πίσω από όλα, αυτά που μας καταστρέφουν την καθημερινότητα μας. Γιατί κάθε στιγμή της ημέρας, παλεύουμε να ξεχωρίσουμε αυτό που οι πολλοί σας, θεωρούν ψευδαίσθηση. Ψευδαίσθηση για εσάς, πραγματικότητα για εμάς. Παλεύουμε να ανασάνουμε στον αποπνιχτικό αέρα που αναπαράγετε εσείς οι δήθεν γνωστικοί καθωσπρεπιστές. Η διαφορά εδώ είναι ότι δεν χρησιμοποιούμε περιτυλίγματα. Ή έχουμε περιεχόμενο, ή όχι. Αν επισκεφτείτε μία κλινική ψυχικής υγείας, θα διαπιστώσετε πως οι πάσχοντες, μπορεί να έχουν ένα τσιγάρο στο αφτί και να ζητάνε και άλλο από τους επισκέπτες, αλλά προσέξτε.. Δεν το κρύβουν στην τσέπη. Το τσιγάρο στέκει εκεί στο αφτί τους. Φανερά! Δίχως πλοκή, δίχως περιτύλιγμα. Ντόμπρα πράγματα! Όταν θα τους δώσετε το τσιγάρο λοιπόν, το πιο πιθανόν είναι να το δωρίσουν σε κάποιον επίσης πάσχοντα, λίγα μέτρα πιο κάτω. Γιατί ξέρουν να μοιράζονται. Έχουν στερηθεί, και δεν ξεχνάνε. Έτσι λοιπόν, η εν συναίσθηση και η παρατηρητικότητα μας, η δοτικότητα και η υπερβολική λογική μας, μας έθεσε την ταμπέλα του «ψυχικά ασθενή». Ποιος αναίσθητος αρρωσταίνει; Έχετε δει πολλούς εσείς; Δεν είμαστε αναίσθητοι, ούτε ανώριμοι. Θέλουμε να βλέπουμε χαμόγελα. Αν αυτό δεν το αντέχετε, γιατί έχετε συνηθίσει στην μιζέρια που έχετε αυτοδημιουργήσει, μεγιά σας, με χαρά σας. Αρνούμαι να ζώ στον δικό σας κόσμο. Ζώντας και στους δύο ταυτόχρονα, ο δικός μου κόσμος, είναι πιο δίκαιος, πιο ντόμπρος και πιο παραδεισένιος. Έχει τίμημα, και ρίσκο εξίσου. Αλλά δεν έχει παρασκήνια. Έχει επιλογές. Είτε απομόνωση και σωτηρία, είτε όχλος δίχως ουσία, χάσιμο, υποτροπή, καταστολή και μέσα!

Σαν αποπροσανατολισμένη σκέψη, όπως καθόρισαν τα βιβλία των «ειδικών», σκέφτηκα το μεγάλο ενδεχόμενο που σιγά σιγά, αποδεικνύεται και στα βιβλία αυτών που αρχικά το αρνιόντουσαν.

Μερικοί από εσάς, συνηθίσατε στην μιζέρια και στην μόνιμη κλάψα, γιατί μόνο έτσι κερδίζετε τον Σεβασμό, τον Οίκτο και γιατί όχι, την Αγάπη που δεν είχατε ποτέ. Μην αγχώνεστε. Το κάνουν πολλοί. Είναι τέλειο τρικ! Επίκληση στο συναίσθημα το λένε πλέον οι «ειδικοί». Τέλειο;;;;

Και για να δώσω σοφιστικέ επίλογο….

«Ο ποιητής, μιλάει με τα ποιήματα του.

Ο τραγουδιστής, μιλάει με τα τραγούδια του.

Ο ζωγράφος, μιλάει με τις ζωγραφιές του..κτλ κτλ κτλ ..

Ο κομπλεξικός, εγωιστής, κακομαθημένος, αψυχολόγητος

..Μιλάει σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις. Ό,τι ιδιότητα κι αν δηλώνει.»

Αν μάθουμε ως άνθρωποι να σωπαίνουμε που και πού, μπορεί να μας έρθει και η κατάλληλη έμπνευση.

Όσοι είχαν το θάρρος να το κάνουν, αποκόμισαν ένα μεγάλο μέρος του χαμένου τους εαυτού, και μια αστέρευτη έμπνευση να συνεχίσουν αυτό που ονειρεύτηκαν. Respect to them!

Think it!

Με εκτίμηση Λίτσα Γιούτη.